Style i settingi

Handout czyta się dwa razy. Za drugim razem słowa; za pierwszym wygląd, i dzieje się to, zanim ktokolwiek cokolwiek przeczytał. Styl odpowiada na pytanie, czym ten przedmiot był, kto go zrobił i jak bardzo mu zależało — dlatego ten sam telegram w dwóch stylach to dwie różne informacje.

Każdy szablon rozdziela te dwie rzeczy. Struktura jest stała — telegram ma nadawcę, datę i treść, jakkolwiek by wyglądał — a styl to wybór, który możesz zmienić w dowolnej chwili, nie tracąc ani jednego napisanego słowa. Otwierasz handout, wybierasz styl na pasku, piszesz dalej.

Epoki

Lata 20.

Typografia z metalu: gotycka winieta, ciasne szeryfowe kolumny, linie między artykułami, inicjały. Domyślny prawie wszędzie i właściwy do Zewu Cthulhu, do przeszłości Delta Green, do Gaslightu, do pulpy i do wszystkiego, co dzieje się między wojnami.

Co mówi: złożył to zawodowiec na maszynie, która kosztowała. Czyta się jako autorytatywny — i właśnie dlatego sfałszowany dokument w tym stylu jest niepokojący.

Blok wschodni

Tani papier, ciężkie bezszeryfowe nagłówki, pieczątki, formularz kserowany więcej razy, niż ktokolwiek liczył. Celowo nie jest to konkretny kraj — to gramatyka wizualna gospodarki planowej, więc obsłuży zarówno sesję w Układzie Warszawskim lat siedemdziesiątych, jak i instytucjonalną paranoję Delta Green czy dystopię, którą wymyśliłeś sam.

Co mówi: wyprodukowała to instytucja, instytucji było wszystko jedno, a ktoś nad tobą już to przeczytał. To najmocniejszy styl na tej stronie, jeśli gracze mają poczuć się obserwowani.

Współczesny

Czysty bezszeryfowy krój, dużo światła, zero ozdób. Dostępny w gazecie i w wiadomości, gdzie zamienia pierwszą stronę w coś z tej dekady, a list w mail albo wydruk.

Co mówi: to jest teraz. Użyteczny właśnie dlatego, że niczym się nie wyróżnia — współczesny handout nie ogłasza, że jest rekwizytem, przez co groza we współczesnych realiach trafia mocniej.

Gatunki

Fantasy

Kapitaliki, postarzany papier, wrażenie ręcznego liternictwa. W karcie, menu i plakacie — karta zaklęcia, tablica w karczmie, list gończy.

Co mówi: zrobił to ktoś ręcznie, ktoś, kto musiał zaplanować układ, zanim położył atrament. Fantasy to jedyny styl tutaj, w którym nierówność czyta się jako autentyzm, a nie jako błąd.

Cyberpunk

Monospace, twarde krawędzie, wysoki kontrast, wygląd czegoś, co wypluł terminal. W karcie, formularzu, dowodzie i bilecie.

Co mówi: system wygenerował to na twój temat. Dowód tożsamości w cyberpunku jest najczystszym przykładem — to nie dokument, który nosisz, tylko rekord, w którym jesteś.

Dziki Zachód

Drewniane czcionki, ciężkie wąskie wersaliki, plakat przybity do słupa. W plakacie, gdzie jego miejsce.

Co mówi: wydrukowano to w pośpiechu, w małym mieście, dla kogoś, kto chciał, żeby dało się to przeczytać z drugiej strony ulicy.

Style wiadomości

Wiadomość ma pięć własnych wyglądów, bo ta sama strona obsługuje pięć różnych przedmiotów:

• List — ręka, atrament, podpis. Osobisty i jedyny, który niesie nastrój samym charakterem pisma.
• Maszynopis — uderzane klawisze i nierówna taśma. Urzędowy albo obsesyjny, zależnie od tego, co mówi.
• Terminal — zielone na czarnym, znak zachęty, kursor. Transmisja, log, coś przechwyconego.
• Współczesny — mail, wydruk, kartka zostawiona dziś na biurku.
• Pamiętnik — prywatna strona pisana dla nikogo, i właśnie dlatego jej lektura sprawia wrażenie wtargnięcia.

Jak wybrać

Dopasuj styl do tego, kto zrobił przedmiot, a nie do gatunku kampanii. W kampanii fantasy też są instytucje, a obwieszczenie instytucji wygląda instytucjonalnie; w cyberpunku też są ludzie piszący ręcznie, i to, co napisali ręcznie, jest tym wartym przeczytania. Niedopasowanie bywa całą pointą — formularz z lat dwudziestych w sesji fantasy to świat, do którego dotarła biurokracja, a taki detal settingu dostajesz za darmo.

Konsekwencja znaczy więcej niż wierność. Handouty z jednego źródła powinny dzielić styl, żeby gracze zauważyli sami, kiedy jeden z nich go nie dzieli.

Kiedy już wybierzesz, drukowanie handoutów mówi, jak przenieść to na papier, a jaki handout do jakiej sceny — jak wybrać sam przedmiot.