Daj stołowi kartę dań, a scena w karczmie rozegra się sama. Gracze, którzy czekali na zaczepkę fabularną, spędzą dziesięć minut na sporze o cenę gulaszu, a lokal, w którym się spierają, stanie się przy okazji prawdziwy.
Nazwa lokalu i podtytuł, potem dwie sekcje dań — każde danie z opisem i ceną — a na dole linijka zasad lokalu, w której zwykle chowa się charakter karczmy. Bez kredytu. Pokoje na górze. Nie pytać o piwnicę.
„Fantasy" to ręcznie wypisana tablica, „Lata 20." to karta jadłodajni, „Blok Wschodni" to cennik baru mlecznego, w którym połowa pozycji jest w duchu skreślona. „Mesa stacji" to wydruk tablicy racji ze stacji górniczej, z cenami w kredytach i kodem alergenów i skażenia przy każdej pozycji. A5 w 300 DPI, najlepiej na cięższym papierze — karta dań przechodzi przez więcej rąk niż jakikolwiek inny handout.