Profil randkowy zaginionej kobiety to jedyne miejsce, w którym opisała się obcym ludziom: co robi nocami, dokąd się właśnie przeprowadziła, czego się boi. Daj go graczom i pozwól im przeczytać go tak, jak przeczytał go ten, z kim umówiła się ostatnio.
Na górze pasek aplikacji, pod nim karta ze zdjęciem, a na zdjęciu imię, wiek i ostatnia aktywność; niżej odległość, praca i szkoła, czterolinijkowy opis, zainteresowania i karty z pytaniami — pytanie zadane przez aplikację i odpowiedź, którą ktoś postanowił na nie dać. Przyciski „odrzuć” i „polub” unoszą się u dołu, a to, co się nie mieści, przewija się pod nimi, tak jak na prawdziwym ekranie. Bez zdjęcia karta pokazuje pusty portret, który czeka na twoje własne.
Tryb jasny i ciemny to ta sama aplikacja w południe i o północy; profil cyberpunkowy to neonowy kanał swatający z epoki implantów. Strona ma 71 × 150 mm, tyle co zwykły smartfon, w 300 DPI. Zanim były aplikacje, te same kilka linijek trafiało do rubryki matrymonialnej Gazety, a odpowiedź przychodziła jako Wiadomość.