Ktoś wydrukował tego e-maila i go zachował, a to już jest trop. Wydruk to sposób, w jaki poczta schodzi z ekranu na stół: temat, kto do kogo pisał i kiedy, załącznik, którego nikt nie otworzył, a pod odpowiedzią wcześniejsza wiadomość, o której wszyscy zapomnieli, że wciąż jest tam zacytowana.
Poczta i konto, z którego wydrukowano wiadomość, temat, nadawca, odbiorcy i osoby w DW, data, ostrzeżenie, jeśli dołożył je system pocztowy, załączniki z rozmiarami, treść z podpisem i cytowana pod spodem wcześniejsza wiadomość z linijką „W poniedziałek … napisała:”. Data wydruku z przeglądarki, tytuł strony i adres stoją na marginesach, tak jak na prawdziwym wydruku. Treść i cytat dzielą się miejscem, które zostawia strona, i oba zmniejszają się, zanim cokolwiek wyjdzie poza jej dół.
Współczesna poczta internetowa z załącznikami na dole; wydruk z poczty firmowej pod nazwiskiem właściciela konta, z nagłówkami w tabelce i ostrzeżeniem o nadawcy zewnętrznym nad treścią; klient z czasów modemów, czysty tekst, w którym cytat idzie pierwszy, a każda jego linijka zaczyna się od >; i terminal statku kosmicznego, bursztynem na czerni. Wszystkie cztery to A4 w 300 DPI. Zanim była poczta elektroniczna, te same wieści przychodziły jako Wiadomość na papierze, a gdy nie mogły czekać, jako Telegram.