Transkrypcja to jedyny handout, który daje graczom czyjeś dokładne słowa, i jedyny, który może przyznać, w nawiasie kwadratowym, że część z nich przepadła. Trop często siedzi właśnie w nawiasie.
Jednostka i jej wydział, tytuł, sygnatura, data i miejsce oraz lista wszystkich obecnych z rolą, jaką odegrali. Potem sam zapis, wiersz po wierszu: godzina, kto mówił i co powiedział. Wiersz może też być luką w zapisie, na przykład „[niezrozumiałe]” albo „[utrata sygnału]”, lub uwagą osoby, która prowadziła zapis, i jedno, i drugie drukuje się w poprzek strony jako adnotacja. Arkusz zamykają uwaga końcowa, podpisy i pieczęć, którą sam umieszczasz.
Maszynopis policyjnej stenotypistki z lat 20. z przesłuchania grabarza, współczesny stenogram podsłuchu z kodami czasu i paskiem klauzuli, bufor radiolatarni opuszczonego frachtowca na bursztynowym ekranie, zapis zeznań przed łowcą czarownic spisany przez skrybę na liniowanym pergaminie i dziennik radiostacji wyprawy antarktycznej wypełniany ręcznie. Każdy otwiera się własnym przykładem i w każdym zapis zawodzi na swój sposób. A4 w 300 DPI.
To, co potem zabrano świadkowi, trafia do Protokołu zabezpieczenia dowodów, a teczka, do której wpięto transkrypcję, to Akta sprawy.