Każdy stół odbywa rozmowę sesji zerowej. Większość stołów odbywa ją raz, ustnie, pod koniec wieczoru, gdy wszyscy są już zmęczeni, a w czwartym miesiącu odkrywa, że dwie osoby pamiętają ją inaczej. To dwie strony A4, które temu zapobiegają.
Pierwsza strona to gra. Koncept to zajawka w słowach, którymi zaprosiłbyś kogoś do stołu. Cel to to, po co stół tu jest — i, co bardziej przydatne, po co go tu nie ma. Ton to rejestr: jak serio, jak szybko, jak zabawnie. Te trzy pochodzą z metody CATS, której czwarta litera to bezpieczeństwo, a bezpieczeństwo dostaje tu całą drugą stronę, a nie jedną linijkę.
Pod nimi są suwaki tonu — przemoc, groza cielesna, wątki romantyczne, humor, porażka i cokolwiek jeszcze twoja gra dotyka — z linijką przy każdym, jak daleko idziemy, oraz zasady domowe i rozstrzygnięcia, które już ustaliliście. Na dole jest to, na co naprawdę umiera każda kampania: dzień, częstotliwość, długość i to, co dzieje się z postacią kogoś, kto nie może przyjść.
Druga strona nazywa narzędzia bezpieczeństwa, z których naprawdę korzystacie — kartę X, przerwę, o którą każdy może poprosić, podsumowanie na koniec — a potem daje osobne pole liniom i osobne zasłonom. Linia to temat, którego w tej grze nie ma w ogóle. Zasłona to temat, który istnieje w świecie, ale dzieje się poza sceną. Rozdzielenie ich jest całym sensem tego słownika, a formularz z jednym polem na jedno i drugie po cichu gubi tę różnicę.
Niżej wiersz na gracza: imię, postać, czego chce od gry i czego wolałby spotykać mniej. Potem to, skąd drużyna już się zna, co stół ustalił w sprawie telefonów i punktualności oraz jak można po sesji powiedzieć, że coś usiadło źle. Ta lista ma być otwierana ponownie — wydrukuj, wypełnij i wyjmij ją znowu w czwartym miesiącu.
Niezależna od systemu, A4 w 300 DPI jako PNG albo PDF, oraz PDF do wypełnienia z polem formularza nad każdą rubryką — razem z pustą kopią do druku dla stołu, który woli pisać ręcznie. Wieczór, który po niej następuje, to Planer sesji.