Piosenka pojawia się w większej liczbie zagadek, niż powinna: melodia, którą nuciła utopiona dziewczyna, hymn, którego nikt nie śpiewa dalej niż do czwartej zwrotki, strona nut, która naprawdę jest szyfrem. Kiedy gracze dostają same nuty, mogą je przeczytać, zanucić i się o nie pokłócić.
Melodię zapisujesz nuta po nucie: wysokość od małego a do a² nad pięciolinią, wartość od całej nuty do szesnastki, krzyżyki, bemole i kasowniki, łuki, kreski taktowe i powtórki, a pod każdą nutą sylaba tekstu. Nuty same układają się na pięcioliniach, takt po takcie, więc wiersz łamie się tam, gdzie wypełnią go takty, a klucz i znaki przykluczowe otwierają każdą linię. Nad pięciolinią piszesz akordy albo dynamikę. Tytuł, dedykacja, autorzy słów i muzyki, tempo, dalsze zwrotki i dopisek wydawcy są w całości twoje.
Cztery style: piosenka z lat 20. z akordami nad melodią, ballada barda przepisana na pergaminie, hymn z kaplicy statku kosmicznego i ksero partii chóru z czyimiś dopiskami ołówkiem. Strona ma format A4 w 300 DPI. Księga, z której przepisano pieśń, to Tom Mitów, a liścik włożony między kartki to Wiadomość.