W grze współczesnej każdy coś wrzuca do sieci i nikt nie robi tego ostrożnie. Daj graczom ostatni post zaginionej kobiety i pozwól im przeczytać odpowiedzi: gdzieś między żartami a zmartwionymi znajomymi jest jedno konto, które nie powinno było wiedzieć.
Pasek stanu i pasek aplikacji na górze; zdjęcie, nazwa i identyfikator autora; treść posta, hashtagi w kolorze linków i zdjęcie, jeśli je dodasz; godzina publikacji ze znakiem przypięcia albo edycji; liczby odpowiedzi, udostępnień, polubień i wyświetleń, każda z własną ikoną; a pod spodem odpowiedzi, które bledną tam, gdzie ekran trzeba by przewinąć. Odpowiedź wybierasz z palety: zwykłą, odpowiedź autora z plakietką albo usuniętą, po której zostaje tylko komunikat, i ustawiasz w kolejności, przeciągając ją po ekranie. Edytowany post, pod którym odpowiedzi dotyczą czegoś, czego w nim już nie ma, sam jest tropem.
Tryb jasny i ciemny to ten sam współczesny telefon w południe i o północy; cyberpunkowy aparat pokazuje neonowy kanał korporacji. Strona ma 71 × 150 mm, tyle co zwykły smartfon, w 300 DPI. W świecie bez telefonów to, co ma przeczytać całe miasto, wisi na Plakacie albo trafia do drobnych ogłoszeń Gazety.